Pytania i odpowiedzi

Strona „Pytania i odpowiedzi” jest miejscem, gdzie umieszczamy odpowiedzi na pytania dot. naszego Kościoła. Jeżeli chcesz zadać jakieś pytanie, na które odpowiedź znajdzie się na tej stronie, prześlij je na adres e-mail: kontakt@kchk.com.pl

Kościół Chrześcijańskokatolicki w zgodzie z nauczaniem niepodzielonego Kościoła Powszechnego nie praktykuje święceń kapłańskich kobiet w stopniu diakona, prezbitera i biskupa. 

Pan Kościoła, Zbawiciel Jezus Chrystus, przez Ducha Świętego, powołał 12 mężczyzn aby byli Jego Apostołami, powierzając im kontynuację Jego dzieła zbawienia ludzkości. Kościoły Katolickie Zachodu oraz Kościoły Prawosławne Wschodu po dziś dzień powołują do posługi kapłańskiej jedynie mężczyzn. Kwestia dot. święceń kapłańskich kobiet narusza podstawowy porządek i tajemnice sakramentu kapłaństwa, godząc w jego świętość i tradycję apostolską.

Jednocześnie Kościół Chrześcijańskokatolicki obstaje przy stanowisku Kościołów: Rzymskokatolickiego i Prawosławnego, że cały Kościół Powszechny nie posiada żadnych praw co do zmiany podstawowego przyporządkowania kandydatów do przyjęcia tego sakramentu.

Kościół Chrześcijańskokatolicki przyjmuje jednak z szacunkiem fakt, że wspólnoty innych tradycji chrześcijańskich powołując się na osobę diakonisy Febe o której wspomina Biblia, dokonuje święceń kapłańskich kobiet. Nie przekreśla to w naszej ocenie dialogu pomiędzy naszym Kościołem a taką wspólnotą kościelną.

Nasz Kościół ma pełną świadomość, że pewna liczba mężczyzn i kobiet przejawia głęboko osadzone skłonności homoseksualne. Skłonność taka, obiektywnie nieuporządkowana, dla większości z nich stanowi trudne doświadczenie. Kościół Chrześcijańskokatolicki traktuje te osoby z szacunkiem, współczuciem i delikatnością. 

Co najważniejsze – osoby homoseksualne, podobnie jak osoby heteroseksualne które nie są w związku małżeńskim, są wezwane do czystości. Dzięki cnotom panowania nad sobą, które uczą wolności wewnętrznej, niekiedy dzięki wsparciu bezinteresownej przyjaźni, przez modlitwę i łaskę sakramentalną, mogą i powinny przybliżać się one – stopniowo i zdecydowanie – do doskonałości chrześcijańskiej.

Jeżeli zaś chodzi o kwestię dot. związków partnerskich – Kościół ma obowiązek działać zgodnie z obowiązującymi w naszym kraju przepisami. Definicja małżeństwa w polskim ustawodawstwie jest niezmienna od wielu lat – małżeństwo zgodnie z art. 18 Konstytucji RP jest to związek mężczyzny i kobiety. Dlatego nie ma możliwości – zarówno prawnej jak i wynikającej z wewnętrznych przepisów Kościoła, aby sakrament małżeństwa w naszym Kościele przyjęły osoby tej samej płci.

Kościół Chrześcijańskokatolicki był odpowiedzią na realnie istniejący problem braku małych wspólnot. Potrzebę istnienia wspólnoty jak nasza oddają słowa Karola de Foucaulda, który w ocenie naszego Kościoła rozumiał przyszłość i istnienie takich wspólnot: O czym marzę w sekrecie, to coś bardzo prostego, małego liczebnie, przypominającego pierwsze wspólnoty pierwotnego Kościoła. Mała rodzina, małe ognisko monastyczne, maleńkie i bardzo proste. 

Istnienie takiej wspólnoty jak nasza nie była możliwa w strukturach innego Kościoła. Wynika to m.in. z innej interpretacji dogmatu o nieomylności i uniwersalnej jurysdykcji biskupa Rzymu, kwestii celibatu, udzielania Komunii osobom rozwiedzionym czy wewnętrznych przepisów danej wspólnoty. Pozostając jednak w łączności z Kościołem Powszechnym przez sukcesję apostolską stajemy na przeciw tym, którzy chcą tak jak my realizować swoje chrześcijaństwo. Realizować je jako mała rodzina, małe ognisko, maleńkie i bardzo proste. 

Jasno deklarujemy czym jest nasz Kościół – jakie wartości wyznaje, co oferuje swoim członkom. Nie chcemy być duplikatem tej czy innej wspólnoty kościelnej, dlatego tak wielką wagę przykładamy do czasu katechumenatu który ma być czasem poznania.