Duch Święty i Oblubienica

Nie łatwo jest nam, chrześcijanom, pogodzić się z rolą Ducha Świętego w naszym życiu. Czasami nasze postrzeganie Jego Istoty jest tak wzniosłe, że aż niezrozumiałe dla nas samych. To krótkie rozważanie ma pomóc w wyjaśnieniu roli Ducha Świętego poprzez trzy pytania: Kim jest Duch Święty? Co robi Duch Święty? Jaka jest relacja pomiędzy Duchem Świętym a Kościołem? Jaki wpływ ma Duch Święty na oczekiwanie?

Kim jest Duch Święty?

Apostoł Paweł wyjaśnia, jak Duch przenika wszystko, nawet głębokości Boga samego. Kto zaś z ludzi zna to, co ludzkie, jeżeli nie duch, który jest w człowieku? Podobnie i tego, co Boskie, nie zna nikt, tylko Duch Boży ( 1 Kor 2,10-12). Św. Piotr potwierdza nam jako naoczny świadek wydarzeń obecność istoty Ducha Świętego stwierdzając, że znacie sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą (Dz 10, 38). Jednak w historii zbawienia istota Ducha Świętego jest przedstawiana nie osobiście, ale za pomocą symboliki, obrazów. Kiedy Jezus został ochrzczony przez Jana Chrzciciela, Duch Święty zstąpił pod postacią gołębicy (Mt 3, 16, J 1, 32). W dniu Pięćdziesiątnicy Duch Święty był obecny jako „silny wiatr” i w postaci „języków ognia” (Dz 2, 2).

Co robi Duch Święty?

Te zmieniające się metafory pomagają nam zrozumieć, że Duch Święty nie działa samodzielnie. Duch pozostaje nieco anonimowy, kiedy przychodzi do nas, wskazując na Chrystusa jako Zbawiciela wszystkich ludzi. Św. Jan Ewangelista przywołuje słowa Jezusa, który jasno wskazuje na rolę działania Ducha: Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe (J 16, 13). W ten sposób dowiadujemy się kim jest Duch Święty – poznajemy Jego istotę poprzez Jego działanie. Duch Święty jest Światłem, w którym Jezus jest widziany jako Syn Ojca. Duch Święty otrzymuje od Ojca władzę i moc przekazywania Syna. Dlatego w ekonomii zbawienia Duch jest jednocześnie Duchem Bożym i Duchem Chrystusa (Rz 8, 9).

Duch i Kościół

Służąc naszemu zbawieniu, Duch Święty przychodzi do nas jako nasz Orędownik, udowadniając światu, że nie ma racji co do grzechu i przypominając nam, czego Chrystus nauczał apostołów (J 14, 26, 16, 7 i nast.). Podobnie Duch Święty pomaga nam w naszej słabości, wstawiając się za nami westchnieniami zbyt głębokimi, by można było je wyrazić ludzkimi słowami (Rz 8, 25). Ponadto Duch prowadzi Kościół w jego posłudze światu (Dz 10, 19, 13, 2). My, jako niezależni katolicy, członkowie Kościoła Chrześcijańskokatolickiego wierzymy głęboko w sprawczość działania Ducha Świętego w budowaniu naszej Wspólnoty.

Kiedy Duch działa, to MY jesteśmy jednocześnie wezwani, by służyć Duchowi Świętemu. Św. Paweł poucza nas wprost abyśmy kierowali się Duchem, nie zaś pożądliwością ciała (Ga 5, 16); zaś gdzie indziej napomina nas, abyśmy napełnieni Duchem Świętym śpiewali psalmy hymny oraz chwalili Pana za Jego łaskę ( Ef 5, 18). Ilekroć sami byliśmy świadkami działania Ducha w Kościele poprzez Słowo i medytację Świętej Ewangelii. To wspaniała relacja pomiędzy wierzącymi a Duchem – kreująca postrzeganie Jego działania w namacalny – widzialny i słyszalny – sposób.

Oczekiwanie i trwanie w Duchu

W końcowych słowach Apokalipsy, relacja między Duchem Świętym a Kościołem wyraża się jako dialog, kiedy Duch i Kościół wspólnie zwracają się do Chrystusa w Jego chwale: Duch i Oblubienica mówią: Przyjdź (Ap 22, 17) . Pod koniec naszych czasów Duch Święty wypowiada słowa pocieszenia, zapewniając nas: «Błogosławieni, którzy w Panu umierają» (Ap 14, 13). Czuwanie i trwanie w Chrystusie jest zapowiedzią życia wiecznego – pozbawionego trosk i zmartwień.