Chrzest Pański

W czasie trwania Epifanii myślimy o objawieniu się Boga w osobie i życiu Jezusa Chrystusa; Ojcowie Kościoła wnikają głęboko w konsekwencje zbawienia tych, którzy kroczą drogą i życiem Bożym, pozwalając nam zrozumieć przez pozostawione i spisane medytacje sens tego czasu.

Orygenes w swojej medytacji “O zasadach” przytacza szczególny fragment Ewangelii Mateusza, tj. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą (Mt 5, 8; O zasadach, 1.1, 9), dając do zrozumienia, że czym innym jest „widzieć Boga w sercu”, ale także rozumieć i poznawać Go umysłem. Oznacza to, że Ci którzy kierują się czystym sercem (umysłem) są godni poznawania Boga. Czyste serce jest testem i próbą przed poznaniem Boga.

Grzegorz z Nazjanzu w swojej Mowie Teologicznej I  prezentuje patrystyczny umysł ukazując, że teologia nie jest dla wszystkich; jest dla tych, którzy zostali wypróbowani i znaleźli pewną podstawę w kontemplacji – przedstawia swoiste warunki uprawiania teologii. Co ważniejsze, teologia jest przeznaczona dla tych, którzy przeszli lub przynajmniej przechodzą oczyszczenie ciała i duszy. Dla tego, kto nie jest czysty, chwytanie czystych rzeczy jest niebezpieczne, tak jak dla słabych oczu patrzenie na blask słońca.

Znajduje to odzwierciedlenie w Historii Lausiaca autorstwa Palladiusza, który twierdził, że jeśli ktoś nie jest oczyszczony wewnętrznie (poprzez czyste serce), zewnętrznie i umysłowo, można uzyskać tylko najbardziej powierzchowne zrozumienie Biblii.

To krótkie wprowadzenie kieruje nas do sedna sprawy, ponieważ dla Ojców Kościoła  zbawienie wiąże się z deifikacją lub θέωσης, co oznacza, w jaki sposób życie Boże jest udzielane wierzącemu, aby mógł uczestniczyć w życiu trójjedynym lub mieć w nim realny udział. Nikt nie wyraził tego bardziej zwięźle niż św. Atanazy: Syn Boży stał się człowiekiem, aby uczynić nas Bogiem.

Nigdy nie powinniśmy myśleć o twierdzeniu, że Boży dar zbawienia jest działaniem indywidualistycznym, ale jako proces wzrostu, odpowiadania Duchowi Świętemu, który wprowadza nas w boski strumień, z którego mamy pić i być przemienionymi. Zbawienie nie oznacza, że ​​zostaliśmy przemienieni w boską naturę, ale pozostając stworzeniami Bożymi, przywracamy utracone Boskie podobieństwo.

Anglikanie poszli w ślady pierwszych Ojców, starając się zrozumieć tajemnicę uczestnictwa człowieka w życiu Boga. W studium pism, myśli Ojców Kościoła znaleźli bramę do umysłu Pisma Świętego, a następnie żywą tradycję, która kierowała interpretacją Pisma Świętego, i wreszcie wskazówkę do Kościoła katolickiego z przeszłości i przyszłości, całego Kościoła katolickiego, wschodniego, zachodniego w tym i naszego, Kościoła Chrześcijańskokatolickiego. Tacy duchowni wykorzystali myśl i pobożność Ojców w ramach swojej własnej teologicznej wykładni. Richard Hooker mówi o Chrystusie, który uczynił nas takimi, jak on sam, co oznacza, że ​​z powodu Wcielenia samo-udzielanie się, które istnieje w Bóstwie, znajduje wyraz w samo-udzielaniu się Boga jego stworzeniu, pozwalając, by stworzenie i odkupienie stały się dwoma sposobami w które stworzone istoty uczestniczą w życiu Boga. 

Chrzest – odrodzenie poprzez ponowne narodziny. Tajemnica tego faktu jest czymś, nad czym Kościół winien się szczególnie pochylać aby jeszcze lepiej zrozumieć istotę theosis.